.ans.bouter.poëzie-&.liedtekstvertalingen.
liedteksten & gedichten             over vertalen/hertalen             contact             zoeken             home

Edna St. Vincent Millay (1892 - 1950)     over dit gedicht
Edna St. Vincent Millay
complete lijst met vertalingen


Dwars Vers
www.dwarsvers.nl

50 vertaalde gedichten & sonnetten van Edna St. Vincent Millay zijn te vinden in de bundel Dwars Vers - een tweetalige editie, HIER te bestellen
Klaaglied


Laat ze dan jouw grote ogen
In geheime grond begraven
Wees gerust, jouw mooie haren
Slanke vingers, handgebaren
Zullen die geheime aarde
Waarlijk weer verlaten mogen
Daarop wacht ik niet en zucht
Diep bedroefd, totaal gebroken
Dat jouw lichaam, net ontloken
En je huid strak aangesloten
Opbloeit in de lucht

Maar jouw stem – en niet het ruisen
Van de ondergrondse stromen
Niet de harde wind die fluit
Door de bomen voor het regent
Niet de houtsnip en zijn knorren
Niet de grasmus en zijn krassen
Niet de kinderen die buiten
Tegen gele blaadjes trappen
Die de rauwe herfst verdorde,
Stelt met haar volmaakt geluid
Mij tevreden in mijn dromen
Nooit meer zullen wij ’t geworden
Komen wij die klank nog tegen

Zoet en sappig zal het stromen
Door de stengels van de kruiden
’t Bindt het reeds bijeen gegaarde
Trouw gekoesterd door de zon
Nu en tot in eeuwigheid
Blijft, wat jij eens was, de bron
Die het bloeien in zal luiden
Oh, als jij weer zingen kon
Kon jouw stem eraan ontkomen
Die muziekklank, zuiverheid
Aan die zo geheime aarde
Al jouw woorden uitgesproken
De ivoren kist gebroken
Waar de gouden vogel waarde
Elegy


Let them bury your big eyes
In the secret earth securely,
Your thin fingers, and your fair,
Soft, indefinite-colored hair,—
All of these in some way, surely,
From the secret earth shall rise;
Not for these I sit and stare,
Broken and bereft completely;
Your young flesh that sat so neatly
On your little bones will sweetly
Blossom in the air.

But your voice,—never the rushing
Of a river underground,
Not the rising of the wind
In the trees before the rain,
Not the woodcock's watery call,
Not the note the white-throat utters,
Not the feet of children pushing
Yellow leaves along the gutters
In the blue and bitter fall,
Shall content my musing mind
For the beauty of that sound
That in no new way at all
Ever will be heard again.

Sweetly through the sappy stalk
Of the vigorous weed,
Holding all it held before,
Cherished by the faithful sun,
On and on eternally
Shall your altered fluid run,
Bud and bloom and go to seed;
But your singing days are done;
But the music of your talk
Never shall the chemistry
Of the secret earth restore.
All your lovely words are spoken.
Once the ivory box is broken,
Beats the golden bird no more.


    foto edna st. vincent millay

   edna st. vincent millay op latere leeftijd
De vertaling mag zonder toestemming, maar niet zonder bronvermelding worden gebruikt voor niet-commerciële doeleinden.
Het copyright van de oorspronkelijke song berust bij de tekstschrijver.
terug naar boven